ΤΥΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ - VETS

ΤΥΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ
ΛΟΙΜΩΔΗΣ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΙΤΙΔΑ ΣΚΥΛΟΥ
ΙΟΓΕΝΗΣ ΠΑΡΒΟΕΝΤΕΡΙΤΙΔΑ ΣΚΥΛΟΥ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ : ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

    Η ιογενής παρβοεντερίτιδα του σκύλου, πήρε το όνομα της από τον υπεύθυνο ιό, ο οποίος ανήκει στην οικογένεια των Parvo ιών. Το έτος 1978, για πρώτη φορά καταχωρήθηκε ως μια νέα νόσος, η οποία προσβάλλει τους σκύλους, με χαρακτηριστικά συμπτώματα συνεχείς εμέτους και διάρροιες,  ενίοτε αιμορραγικές και έντονα δύσοσμες.  Η νόσος θεωρείται μία από τις λίγες νόσους με υψηλό ποσοστό θνησιμότητας. Είναι γνωστή με πληθώρα ονομάτων όπως τύφος, λοιμώδης γαστρεντερίτιδα, παρβοϊωση, παρβοεντερίτιδα, λοιμώδης εντερίτιδα, αιμορραγική γαστρεντερίτιδα κ.α.. Η εξάπλωση της συγκεκριμένης νόσου είναι παγκόσμια και η εξέλιξη της είναι ραγδαία τα  τελευταία χρόνια.Ο υπεύθυνος ιός είναι ανθεκτικός στο περιβάλλον και μπορεί να επιβιώσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Προσβάλλει κυρίως τα ανεμβολίαστα σκυλιά ηλικίας 8-12 μηνών και  κυρίως τα κουταβάκια τα οποία δεν έχουν λάβει πρωτόγαλα. Υπάρχουν δύο τύποι του  Parvo-ιού: ο CPV-1 και ο CPV- 2   
Αναπτύσσεται σε λεμφαδένες, έντερο και μυοκάρδιο των κουταβιών. Ο ιός διασπείρεται με τα κόπρανα του μολυσμένου σκύλου, τα οποία προσλαμβάνονται από υγιείς σκύλους με συνέπεια ένας αρχικός πολλαπλασιασμός του ιού στις αμυγδαλές, στην κυκλοφορία του αίματος με τελική κατάληξη στομάχι και έντερο. Πρέπει να αναφέρουμε ότι σε κουτάβια πολύ μικρής ηλικίας (μερικών εβδομάδων), η νόσος συχνά προσβάλει το μυοκάρδιο και τότε η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη και τα ζώα είναι καταδικασμένα.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ TOY ΤΥΦΟΥ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ 

Αρχικά η μόλυνση του ζώου από τον υπεύθυνο ιό πιθανόν να είναι αφανής. Αυτό σημαίνει ότι το ζώο, ενώ νοσεί δεν παρουσιάζει κανένα σύμπτωμα. Αυτή η αφανής μόλυνση δυσκολεύει την μετέπειτα θετική εξέλιξη της νόσου και της ασφάλειας της ζωής του ζώου. Η κλασσική εικόνα που παρουσιάζει το ασθενές ζώο είναι αδιαφορία για το περιβάλλον, υπνηλία, ανορεξία, κατήφεια. Στη συνέχεια θα κάνουν την εμφάνιση τους οι έμετοι και οι διάρροιες συχνά αιμορραγικές και πάντα δύσοσμες. Ο πυρετός είναι ασταθής. Η αφυδάτωση του ζώου έντονη και συνεχώς αυξανόμενη. Η χρονική διάρκεια της νόσου κυμαίνεται από 3 έως 5 ημέρες. Η τρίτη ημέρα της νόσου είναι η καθοριστική για την ασφάλεια της ζωής του ζώου. Εάν σε πολύ νεαρά κουτάβια υπάρξει προσβολή του μυοκαρδίου από τον ιό, τότε το γεγονός αυτό θα οδηγήσει το προσβεβλημένο ζώο σε θάνατο.

ΜΕΤΑΔΟΣΗ - ΠΡΟΛΗΨΗ TOY ΤΥΦΟΥ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ 

Οι σκύλοι που είναι μολυσμένοι, αποβάλλουν τον ιό με τα κόπρανα τους από την πρώτη ημέρα της μόλυνσης μέχρι και μετά από 2 εβδομάδες. Τα σωματίδια του ιού είναι ανθεκτικά και διασπείρονται στο περιβάλλον με συνέπεια να καταπίνονται από τους υγιείς σκύλους. Επίσης η μετάδοση μπορεί να γίνει και με την παρουσία ανθρώπων από τα ρούχα και τα χέρια.

Σημαντικά είναι : 1. Τα ζώα που νοσούν από ιογενή παρβοεντερίτιδα, να είναι απομονωμένα από τους άλλους σκύλους. 2. Φίλοι , ή άλλοι ιδιοκτήτες ζώων να μην έρχονται σε επαφή με τα νοσούντα ζώα. 3. Τα ανεμβολίαστα ζώα να είναι απομονωμένα από τα υπόλοιπα μέχρι να ολοκληρωθεί ο εμβολιασμός τους. 4.Τα ανεμβολίαστα ενήλικα ζώα, μπορεί να προσβληθούν ασυμπτωματικά ή ελαφρώς και ο κίνδυνος για την ασφάλεια της ζωής τους εξαρτάται, από το πόσο ενισχυμένο είναι το ανοσοποιητικό τους σύστημα και από το χρονικό διάστημα που είναι ανεμβολίαστα. 5.Εξαιρετικός ο κίνδυνος της υγείας των ζώων από αγοραπωλησίες, όταν αυτά δεν έχουν εμβολιαστεί. 6. Ο ένας και μοναδικός τρόπος πρόληψις είναι ο έγκαιρος και σωστός εμβολιασμός. Ο εμβολιασμός γίνεται με ειδικό εμβόλιο 45 ημερών.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ TOY ΤΥΦΟΥ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ 

 Η διάγνωση στηρίζεται στις πληροφορίες από το ιστορικό του ζώου , στην κλινική εικόνα και στις εργαστηριακές εξετάσεις (γενική αίματος και βιοχημικές εξετάσεις). Στην αιματολογική εξέταση παρατηρείταιουδετεροπενία η οποία είναι μη ειδική για τον τύφο, αυξημένη τιμή του αιματοκρίτη μεανταποκρινόμενη αναιμία.  Στην βιοχημική εξέταση παρατηρείται υπολευκωματιναιμία, υποκαλιαιμία και υποχλωριαιμία και σε ορισμένα περιστατικά μπορεί να παρατηρηθεί αύξηση της δραστηριότητας της ALT και ALP από το ήπαρ και αύξηση του BUN και της κρεατινίνης από τα νεφρά. Κάθε ζώο που έχει ή δεν έχει ολοκληρώσει το πρόγραμμα εμβολιασμού και εμφανίσει σοβαρή γαστρεντερίτιδα είναι ύποπτογια  ιογενή παρβοεντερίτιδα.  Οι υποψίες μας ενισχύονται  αν  παρατηρήσουμε σε μία εξέταση αίματος πτώση των λευκών αιμοσφαιρίων (λευκοπενία) και επιβεβαιώνεται με την ανίχνευση του ιού στα διαρροϊκά κόπρανα με την βοήθεια ηλεκτροσκοπίου και με δοκιμή αιμοσυγκόλησης και ELISA. Από την κλινική εικόνα μόνο, δεν μπορούμε ποτέ με βεβαιότητα να καταλήξουμε σε ασφαλή διάγνωση και κυρίως ποτέ δεν μπορούμε να ονομάσουμε ιογενή παρβοεντερίτιδα κάθε δύσοσμη και κάθε αιμορραγική γαστρεντερίτιδα.                                                                                    
ΘΕΡΑΠΕΙΑ TOY ΤΥΦΟΥ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ 

Το ζώο που νοσεί από ιογενή παρβοεντερίτιδα, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως κατεπείγον περιστατικό. Η άμεση χορήγηση ορών, ενισχυτικών του οργανισμού, αντιφλεγμονώδη, ευστόμαχων και χαλαρωτικών θεωρείται κάτι περισσότερο από αναγκαία. Επίσης αναγκαία θεωρείται και η άμεση διακοπή χορήγησης τροφής και νερού. Η χορήγηση κάθε φαρμάκου πρέπει να γίνεται με ενέσιμο τρόπο. Όπως αντιλαμβάνεται κανείς δεν υπάρχει θεραπεία που να σκοτώνει τον ιό ή να μας απαλλάσσει από αυτόν. Για τον λόγο αυτό και η θεραπευτική αγωγή έχει μορφή υποστηρικτικής αγωγής για την αφυδάτωση και τις ηλεκτρολυτικές διαταραχές με χορήγηση ορών και ηλεκτρολυτών ενδοφλέβια. Χορηγούμε αντιβιοτικά που δεν καταπολεμούν τον ίδιο τον ιό, αλλά προστατεύουν το ασθενές ζώο από τυχόν επιπλοκές που προκαλούνται λόγω της σοβαρότητας της νόσου και της λευκοπενίας. Θεραπεία εφαρμόζεται μόνο σε οργανωμένα κτηνιατρεία και κτηνιατρικές κλινικές και αυτό γιατί το ζώο πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή κτηνιατρική επίβλεψη.

ΠΗΓΗ     

    

http://www.vets.gr/images/logo.jpg

                                                               

Γατούλες με ειδικές ανάγκες

Κάποιες γάτες γεννιούνται με αναπηρία, άλλες την αποκτούν λόγω ατυχήματος ή προχωρημένης ηλικίας. Οι γατούλες με αναπηρία μπορούν να ζήσουν μια γεμάτη και ευτυχισμένη ζωή, αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία και ένας ιδιοκτήτης με υπομονή και κατανόηση. Αν αναλάβετε τη φροντίδα μιας τέτοιας «ξεχωριστής» γάτας, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα σας την ανταποδώσει με πολλαπλάσια αγάπη και αφοσίωση, καθώς οι γάτες αυτές τείνουν να δένονται περισσότερο με τους ανθρώπους και είναι συνήθως πολύ τρυφερές και χαδιάρες.

Τύφλωση
Όπως και στους ανθρώπους, έτσι και στις γάτες υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ολικής ή μερικής τύφλωσης (θολή όραση, διάκριση φωτός/σκοταδιού, όραση «τούνελ»). Στις περιπτώσεις που η τύφλωση επέρχεται βαθμιαία, λόγω ασθένειας, η γάτα προσαρμόζεται σταδιακά χωρίς να αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα όταν βρίσκεται σε γνώριμο περιβάλλον. Όταν η απώλεια της όρασης είναι απότομη (π.χ. λόγω ατυχήματος), τότε η γάτα χρειάζεται ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να προσαρμοστεί. Οι μονόφθαλμες γάτες έχουν περιορισμένο οπτικό πεδίο και μειωμένη αντίληψη της απόστασης. Γιʼ αυτό αποπροσανατολίζονται εύκολα και κινδυνεύουν από πτώσεις και θα πρέπει να περιορίζονται στο γνώριμό τους περιβάλλον, όπως και οι τυφλές γάτες. Οι ιδιοκτήτες τυφλών γατών θα πρέπει να αποφεύγουν τις αλλαγές στο περιβάλλον (μετακινήσεις επίπλων, αντικείμενα που εμποδίζουν το πέρασμα κ.λπ.). Οι τυφλές γάτες συνήθως καταφέρνουν να κινούνται τέλεια στο γνώριμό τους περιβάλλον, χρησιμοποιώντας την ακοή και τα μουστάκια τους. Ωστόσο, μερικές μπορεί να μην τα κααφέρνουν τόσο καλά και να «κουτουλάνε» πάνω σε έπιπλα, γιʼ αυτό θα είναι καλό οι ιδιοκτήτες τους να τυλίξουν τα πόδια των επίπλων με κάποιο μαλακό υλικό, όπως αφρολέξ. Τα παιχνίδια των γατών με μειωμένη ή καθόλου όραση θα πρέπει να τους προσφέρουν ηχητικά ερεθίσματα (π.χ. κουδουνάκι, τσαλακωμένο χαρτί) για να μπορούν να τα εντοπίζουν. Τέλος, θα πρέπει να αποφεύγεται η μεταφορά των τυφλών γατών στην αγκαλιά, γιατί τις αποπροσανατολίζει. Αν πάρετε μια τυφλή γάτα αγκαλιά, ακουμπήστε τη σε κάποιο σημείο που μπορεί να αναγνωρίσει εύκολα (κοντά στο μπωλ του φαγητού της π.χ.). Τέλος, ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται σε περίπτωση αναγκαστικής αλλαγής περιβάλλοντος (π.χ. σε περίπτωση μετακόμισης). Ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να εξασφαλίσει ότι ο νέος χώρος είναι απολύτως ασφαλής. Καλό είναι στην αρχή η γάτα να περιοριστεί σε ένα δωμάτιο με όλα της τα πράγματα (φαγητό, νερό, άμμο, παιχνίδια) και σιγά σιγά, με τη βοήθεια και ενθάρρυνση του ιδιοκτήτη της, να γνωρίσει και τους υπόλοιπους χώρους. Η περίοδος της προσαρμογής στο νέο περιβάλλον θα της δημιουργήσει σίγουρα στρες, γιʼ αυτό θα χρειαστεί πολλή προσοχή και πολλά χάδια!

Κώφωση
Η κώφωση στις γάτες μπορεί να οφείλεται σε ασθένεια ή ατύχημα, να είναι μερική ή ολική, μόνιμη ή παροδική. Κάποιες γάτες γεννιούνται κουφές. Είναι σχετικά δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι μια γάτα δεν ακούει, καθώς αναπληρώνουν με τις υπόλοιπες αισθήσεις τους. Ωστόσο, μια κουφή γάτα μπορεί να είναι ιδιαίτερα ευερέθιστη και ανασφαλής και υπερβολικά δεμένη με τον ιδιοκτήτη της. Ορισμένες κουφές γάτες νιαουρίζουν πολύ δυνατά, καθώς οι ίδιες δεν αντιλαμβάνονται την ένταση της φωνής τους, ενώ κάποιες άλλες ίσως να μη νιαουρίζουν καθόλου. Ανάλογα με το χαρακτήρα και το περιβάλλον τους, οι κουφές γάτες μπορεί να γίνουν επιθετικές, λόγω της ανασφάλειάς τους, ή να υιοθετήσουν αμυντική συμπεριφορά. Οι κουφές γάτες καλό θα είναι να περιορίζονται στο σπίτι, γιατί δεν μπορούν να αντιληφθούν προειδοποιητικούς ήχους (τη μηχανή ενός αυτοκινήτου π.χ.) και αυτό τις αφήνει ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε κινδύνους. Καλό θα είναι να φοράνε κολλάρο με κουδουνάκι, για να μπορείτε να τις εντοπίζετε, καθώς δεν μπορούν να σας ακούσουν να τις φωνάζετε. Για να καλέσετε μια κουφή γατούλα κοντά σας, χρησιμοποιήστε κάποιο οπτικό ερέθισμα, όπως ένα φως που αναβοσβήνει ή ένα κινούμενο παιχνίδι ή ακόμα και μια λιχουδιά που μυρίζει έντονα.

Απώλεια άκρου/άκρων
Για μια γάτα, η απώλεια ενός άκρου δεν είναι τόσο καταστροφική όσο θα ήταν για έναν άνθρωπο. Οι γάτες με 3 πόδια προσαρμόζονται γρήγορα και εύκολα και είναι συχνά το ίδιο δραστήριες και ευκίνητες με τις αρτιμελείς. Αν έχουν χάσει ένα από τα μπροστινά τους πόδια, θα χρειάζονται λίγη βοήθεια για το καθάρισμά τους από την πλευρά εκείνη, ιδιαίτερα στο κεφάλι και το πρόσωπο. Επίσης, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στη διατροφή τους, ώστε να διατηρήσουν το σωστό βάρος, καθώς έχουν πια μόνο 3 άκρα στα οποία μοιράζεται το σωματικό τους βάρος.
Για τις γάτες με 2 πόδια, τα πράγματα είναι βέβαια κάπως πιο δύσκολα, έχουν ωστόσο υπέρ τους την εκπληκτική αίσθηση ισορροπίας τους, που τις βοηθά να προσαρμοστούν και να κινούνται ικανοποιητικά ακόμα και χωρίς ειδικά βοηθήματα, είτε έχουν χάσει τα δύο πόδια από τη μια πλευρά (π.χ. δεξί μπροστινό και δεξί πίσω πόδι), είτε διαγώνια (π.χ. δεξί μπροστινό και αριστερό πίσω). Έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις γατών με 2 πόδια που καταφέρνουν όχι μόνο να περπατούν, αλλά ακόμα και να πηδούν! Συνήθως βέβαια πρόκειται για γατάκια ή νεαρές γάτες. Σε μεγαλύτερες ηλικίες τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα και είναι πιθανό να χρειαστεί κάποια ειδική βοηθητική κατασκευή για να ανακτήσει η γάτα την κινητικότητά της.

Παράλυση
Είναι συχνές δυστυχώς οι περιπτώσεις παράλυσης των πίσω άκρων σε γάτες που έχουν τραυματιστεί στη σπονδυλική στήλη λόγω ατυχήματος. Συνήθως, σε αυτές τις γάτες, είναι παράλυτη και η ουρά, ενώ, ανάλογα με τη φύση του τραυματισμού, μπορεί να παρατηρηθεί και απώλεια ελέγχου της κύστης ή/και του εντέρου. Πέρα από τα κινητικά τους προβλήματα, οι γάτες αυτές χρειάζονται τη βοήθεια του ιδιοκτήτη τους για το άδειασμα της κύστης και του εντέρου τους, σύμφωνα με τις οδηγίες του κτηνιάτρου. Για τις γάτες που εμφανίζουν και ακράτεια υπάρχουν ειδικές πάνες. Τέλος, για την αποκατάσταση της κινητικότητας των παράλυτων γατών, υπάρχουν εταιρείες που σχεδιάζουν ειδικά «καροτσάκια», προσαρμοσμένα στις διαστάσεις και τις ανάγκες του κάθε ζώου (οι περισσότερες εταιρείες απευθύνονται κυρίως σε σκυλάκια, αλλά μπορούν να κατασκευάσουν βοηθήματα και για γάτες κατόπιν παραγγελίας).

Κινητικές δυσκολίες
Η δυσκολία συντονισμού των κινήσεων σε μια γάτα έχει συνήθως νευρολογικά αίτια και μπορεί να οφείλεται είτε σε προβλήματα εκ γενετής (όπως η μόλυνση από κάποιον ιό σε εμβρυϊκή ηλικία μέσω της μητέρας) είτε σε ατύχημα (χτύπημα ή δηλητηρίαση). Στην περίπτωση των εμβρύων, ο ιός που μπορεί να προκαλεί ελάχιστα ή και καθόλου συμπτώματα στον οργανισμό της μητέρας, διαπερνά τον αιματο-εγκεφαλικό φραγμό και προκαλεί βλάβες στην παρεγκεφαλίδα, το μέρος του εγκεφάλου που ρυθμίζει τη δύναμη και το εύρος των κινήσεων. Έτσι, τα γατάκια που γεννιούνται παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα σε διάφορες διαβαθμίσεις, από τρόμο και αστάθεια μέχρι αταξία (αδυναμία συντονισμού των κινήσεων). Μεγαλώνοντας, τα γατάκια προσαρμόζονται στην ιδιαιτερότητά τους και, αν μεγαλώσουν σε σωστές συνθήκες με καλή διατροφή (οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β βοηθούν πολύ στην ανάπτυξη του νευρικού συστήματος), το πρόβλημα μπορεί να μειωθεί αισθητά. Ωστόσο, σε όλη τη ζωή τους θα παραμείνουν αδέξια και μπορεί να είναι ανασφαλή σε νέες καταστάσεις. Εφόσον μειωθούν στο ελάχιστο οι κίνδυνοι πτώσης και ατυχήματος, οι γάτες αυτές ζουν όσο και οι άλλες, και με πολύ καλή ποιότητα ζωής. Οι γάτες με κινητικά προβλήματα βασίζονται πολύ στα νύχια τους για να σκαρφαλώσουν και να σταθεροποιηθούν, επομένως θα είναι καλό να μην τους τα κόβετε. Το δοχείο της άμμου τους θα πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να διευκολύνει την πρόσβασή τους και με αρκετά ψηλές πλευρές (εκτός από την είσοδο) ώστε να ακουμπούν επάνω όταν το χρησιμοποιούν, αν χρειάζεται. Τα μπωλ του φαγητού και του νερού τους να είναι αρκετά μεγάλα και αρκετά σταθερά ώστε να μην τα αναποδογυρίζουν. Μεγαλώνοντας, οι γάτες αυτές ανακαλύπτουν μόνες τους διάφορα «κόλπα» που τις διευκολύνουν στην καθημερινότητά τους και γίνονται εντελώς ανεξάρτητες. 
Μια άλλη μορφή κινητικής διαταραχής οφείλεται σε ορθοπεδικό πρόβλημα, την υποπλασία κερκίδας, μια γενετική ανωμαλία που προκαλεί σοβαρές παραμορφώσεις στα μπροστινά πόδια. Οι γατούλες που γεννιούνται με υποπλασία κερκίδας δεν μπορούν να περπατήσουν πατώντας στις πατούσες τους, αλλά στο παραμορφωμένο μέρος των μπροστινών ποδιών τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές τη δημιουργία σκληρύνσεων ή και πληγών στο σημείο εκείνο. Οι γάτες αυτές αντιμετωπίζουν προβλήματα ευστάθειας και κίνησης και πρέπει να περιορίζονται μέσα στο σπίτι. Συχνά έχουν δυσκολία στο πλύσιμο του κεφαλιού τους και χρειάζονται βοήθεια ώστε να διατηρήσουν το πρόσωπο, τα μάτια και τα αυτιά τους καθαρά. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στα νύχια τους τα οποία, λόγω της παραμόρφωσης, είναι πιθανό να προκαλέσουν τραυματισμούς. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνιστάται ακόμα και η ονυχεκτομή, αφού έτσι κι αλλιώς τα νύχια τους δεν χρησιμοποιούνται καθόλου. Τα πίσω πόδια αυτών των γατών είναι πολύ δυνατά, γιʼ αυτό μπορούν να πηδούν σε ψηλά μέρη, χρειάζεται όμως ιδιαίτερη προσοχή, γιατί το κατέβασμά τους είναι πολύ δύσκολο λόγω της δυσμορφίας των μπροστινών ποδιών που δυσχεραίνει την προσγείωση. Επίσης, οι γάτες αυτές δεν μπορούν να χαμηλώσουν στη χαρακτηριστική στάση για να φάνε, επομένως το μπωλ του φαγητού τους πρέπει να τοποθετηθεί έτσι ώστε να μπορούν να τρώνε είτε όρθιες, είτε ξαπλωμένες. Οι γατούλες που έχουν αυτό το πρόβλημα συνηθίζουν να ξεκουράζονται σε σχεδόν όρθια στάση, γιʼ αυτό πολλοί τις αποκαλούν «κουνελόγατες» ή «σκιουρόγατες».

Αξίζει τον κόπο η φροντίδα ενός ανάπηρου ζώου;
Σίγουρα ναι! Και για τη γάτα, και για τον άνθρωπο που τη φροντίζει. 
Είναι σκληρό να γίνεται ευθανασία σε γάτες που μπορούν να έχουν καλή ποιότητα ζωής, αν δεχθούν την κατάλληλη φροντίδα. Ανάλογα με το είδος και το βαθμό της αναπηρίας τους, οι γάτες αυτές ζητούν περισσότερη αφοσίωση και χρόνο από τους ανθρώπους που θα τις φροντίσουν, ανταποδίδουν όμως την αγάπη που τους δίνεται με συγκινητικό τρόπο.
Η εκπληκτική προσαρμοστικότητά τους και η θέλησή τους για ζωή τις βοηθούν να ανταπεξέρχονται στις δυσκολίες με επιτυχία, μαθαίνοντας να αξιοποιούν τις υπόλοιπες αισθήσεις τους. Εξαρτώνται περισσότερο από τους ιδιοκτήτες τους σε σχέση με τις άλλες γάτες, κι αυτό τις κάνει πιο αφοσιωμένες και «ανθρωποκεντρικές». Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι γάτες αυτές είναι πάρα πολύ κοινωνικές και επιζητούν συνεχώς τη συντροφιά. Η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ μιας γάτας με ειδικές ανάγκες και του ιδιοκτήτη της, είναι πραγματικά μοναδική. 

ΠΗΓΗ : http://mycat.e-steki.gr/showthread.php?p=771732

Η πρόληψη αποτελεί την καλύτερη θεραπεία! Η έγκαιρη διάγνωση σώζει ζωές!!

Από τον κτηνίατρο Ηλία Κορσαββίδη

         ΠΗΓΗ : Ηλίας Κορσαββίδης 

                 Κτηνίατρος

            

  Επισκεφτείτε και τη νέα σελίδα μας στο facebook για να ενημερώνεστε για όλα τα νέα μας!!!

 

10 πράγματα που οι κτηνίατροι θέλουν να ξέρετε

Πέρα από τη δική μας υγεία και τις όποιες συμβουλές ακούμε κατά καιρούς για να την διατηρούμε σε καλά επίπεδα, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και την υγεία των τετράποδων φίλων μας, η οποία δεν βασίζεται μόνο στα τακτικά τους εμβόλια. Συγκεντρώσαμε δέκα συμβουλές κτηνιάτρων για το τι μπορείτε να κάνετε ώστε τα κατοικίδιά σας να σφύζουν πάντα από υγεία και χαρά. 

1. Τακτικές εξετάσεις

Όπως εμείς, έτσι και τα κατοικίδιά μας μπορεί να εμφανίσουν κάποια στιγμή προβλήματα στην καρδιά τους, αρθρίτιδα, ή -απλώς- πονόδοντο. Ο καλύτερος τρόπος να αποφύγετε τέτοια -μικρά ή μεγαλύτερα- προβλήματα είναι να επισκέπτεστε μία φορά τον χρόνο τον κτηνίατρο. Οι τακτικές εξετάσεις, λένε οι ειδικοί, είναι ο βασικότερος τρόπος για να εξασφαλίζετε την καλή υγεία του κατοικίδιού σας. Τέτοιες εξετάσεις θα πρέπει να ελέγχουν θέματα διατροφής και βάρους ενώ, στα πλαίσια αυτών, οι ειδικοί θα προτείνουν εμβολιασμούς, έλεγχο για παράσιτα, οδοντικό έλεγχο και ακτινογραφίες.

2. Στειρώστε τα ζωάκια σας

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί υπάρχουν τόσα πολλά αδέσποτα στους δρόμους; Αν δεν έχετε την δυνατότητα να εξασφαλίσετε στέγη και τροφή για τα μικρά της σκυλίτσας ή της γάτας σας, το καλύτερο που έχετε να κάνετε ή να στειρώσετε το ζώο, όσο είναι ακόμα μικρό –οι ειδικοί λένε ότι η διαδικασία αυτή μπορεί να γίνει όταν το ζώο είναι μεταξύ 6 με 8 εβδομάδων. Ο ευνουχισμός και η στείρωση δεν μειώνουν μόνο τον αριθμό των ανεπιθύμητων κατοικίδιων, αλλά έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα για το ζωάκι σας. Μελέτες δείχνουν ότι μπορεί να μειώσουν τον κίνδυνο ορισμένων καρκίνων, ενώ μικραίνουν τις πιθανότητες να χαθεί το ζωάκι σας καθώς θα περιφέρεται για ανεύρεση… ερωτικού συντρόφου.

3. Αποφύγετε τα παράσιτα

Οι ψύλλοι είναι τα συχνότερα εξωτερικά παράσιτα που βασανίζουν τα ζωάκια, ενώ μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμό στο δέρμα, απώλεια τριχώματος, τσούξιμο και μόλυνση. Επιπλέον, οι ψύλλοι δημιουργούν και άλλα παράσιτα στο δέρμα του σκύλου ή της γάτας σας. Μόνο με την κατάποση ενός ψύλλου μπορεί στο στομάχι του να αναπτυχθούν ταινίες, όπως τα σκουλήκια του στομαχιού, τα οποία είναι από τα πιο συνηθισμένα εσωτερικά παράσιτα).

4. Διατηρήστε στο ζώο ένα υγιές βάρος

Όπως και οι παχύσαρκοι άνθρωποι έτσι και τα παχύσαρκα ζώα αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα διαβήτη, αρθρίτιδας και μπορεί να εμφανίσουν καρκίνο. Με το να ταΐζετε υπερβολικά το ζώο σας το μόνο που πετυχαίνετε είναι να θέτετε σε κίνδυνο τη ζωή του. Οι ειδικοί υπολογίζουν πως ένας μικρός, ήσυχος σκύλος χρειάζεται περί τις 185-370 θερμίδες την ημέρα, ενώ μία γάτα 10 κιλών δεν χρειάζεται περισσότερες από 240-350 θερμίδες την ημέρα. Ωστόσο, ο κτηνίατρος είναι αυτός που θα σας συμβουλεύσει σωστά σχετικά με τις διατροφικές ανάγκες του ζώου σας, ανάλογα με την ηλικία, το βάρος και τον τρόπο ζωής του.

5. Φροντίστε για τα τακτικά εμβόλια

Για βέλτιστη υγεία τα κατοικίδια χρειάζονται τακτικούς εμβολιασμούς ενάντια σε κοινές αρρώστιες όπως η λύσσα, το ασβέστωμα, η λευχαιμία που εμφανίζουν οι γάτες και η ηπατίτιδα που εμφανίζουν οι σκύλοι. Το πόσο συχνά χρειάζεται το ζωάκι σας εμβολιασμό εξαρτάται από την ηλικία, τον τρόπο ζωής, την γενικότερη υγεία του και τους κινδύνους που μπορεί καθημερινά να αντιμετωπίζει και θα το αποφασίσει ο κτηνίατρος.

6. Παρέχετε στο κατοικίδιό σας ένα ενεργό, δημιουργικό περιβάλλον

Ένα περιβάλλον εμπλουτισμένο με δραστηριότητες, όπως οι καθημερινές βόλτες, με παιχνίδια κατάλληλα για ζωάκια, με την δική σας ενεργή παρουσία στο παιχνίδι του, όχι μόνο βοηθά το ζωάκι σας να διατηρεί καλή φυσική κατάσταση και να μην βαριέται, αλλά ενδυναμώνει και την δική σας σχέση με αυτό.

7. Τοποθετήστε του μικροτσίπ σήμανσης

Είναι ο μοναδικός τρόπος για να εξασφαλίσετε ότι θα ξαναβρείτε το ζωάκι σας αν τυχόν αυτό χαθεί. Το μικροτσίπ σήμανσης έχει το μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού και τοποθετείται κάτω από το δέρμα το ζώου σε χρόνο μηδέν. Δεν απαιτεί μπαταρίες και μπορεί να σκαναριστεί από κτηνίατρο ή από αρμόδιο του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου. Στον Σύλλογο αυτόν θα καταχωρείται ο μοναδικός αριθμός σήμανσης που θα αντιστοιχεί στο ζωάκι σας και εσείς θα έχετε το Πιστοποιητικό Ηλεκτρονικής Ταυτοποίησης με τον αριθμό αυτόν.

8. Οδοντιατρικός έλεγχος

Όπως εσείς έτσι και το ζωάκι σας μπορεί να υποφέρει από ουλίτιδα, απώλεια δοντιών ή και πονόδοντο. Και ακριβώς όπως εσείς έτσι και το ζώο μπορεί να επωφεληθεί τρομερά από το τακτικό βούρτσισμα και τον καθαρισμό των δοντιών, ώστε να έχει γερά και υγιή δόντια. Οι ειδικοί λένε ότι οι στοματικές ασθένειες είναι οι συχνότερες αντιμετωπίσιμες παθήσεις στα κατοικίδια, ωστόσο πάρα πολλοί ιδιοκτήτες ούτε που κοιτάζουν ποτέ το στόμα των κατοικίδιων τους. Έχει, μάλιστα, υπολογιστεί ότι το 80% των σκύλων και το 70% των γατών εμφανίζουν συμπτώματα κάποιας στοματικής πάθησης μέχρι τα τρία τους χρόνια, κάτι που μπορεί να τους προκαλέσει αποστήματα, απώλεια δοντιών και χρόνιο πόνο. Επιπλέον, πέρα από τους τακτικούς καθαρισμούς δοντιών από τον κτηνίατρο, η περιοδοντίτιδα μπορεί να αποφευχθεί αν και οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες φροντίσουν την στοματική υγεία των ζώων τους με βούρτσισμα, στοματικά διαλύματα και οδοντικές θεραπείες. Ο κτηνίατρός σας θα σας ενημερώσει για το τι ακριβώς πρέπει να κάνετε.

9. Ποτέ μην δίνετε στα ζώα δικά σας φάρμακα

Τα φάρμακα που είναι φτιαγμένα για ανθρώπους μπορεί ακόμα και να σκοτώσουν το ζωάκι σας, λένε οι ειδικοί. Για την ακρίβεια, τα ανθρώπινα φάρμακα αποτελούν τις κυριότερες τοξίνες που μπορεί να θέσουν την ζωή του ζώου σε κίνδυνο. Φάρμακα, παραδείγματος χάριν, που περιέχουν ακεταμινοφαίνη ή ουσίες που συναντάμε σε αποσυμφορητικά και αντικαταθλιπτικά μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στο συκώτι, επιληπτικές κρίσεις ή καρδιακή ανακοπή σε έναν σκύλο ή μια γάτα.

10. Προσοχή στην θέση του στο αυτοκίνητο

Η ασφάλεια είναι το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να σας ενδιαφέρει όταν το ζωάκι σας βρίσκεται στο αυτοκίνητο. Αν το αφήνετε να περιφέρεται ελεύθερο ανάμεσα στα καθίσματα μπορεί να αποσπάσει την προσοχή του οδηγού και να θέσει σε κίνδυνο την ζωή όλων. Για την καλύτερη ασφάλειά του λοιπόν, οι ειδικοί συμβουλεύουν να μην αφήνετε ποτέ το ζωάκι σας να «κάθεται» στο κάθισμα του συνοδηγού ή να βγάζει το κεφάλι του έξω από το παράθυρο ενώ το όχημα κινείται. Περιορίστε τις γάτες σε ειδικές αποσκευές μεταφορών, τις οποίες θα ασφαλίζετε με την ζώνη του αυτοκινήτου, ενώ για τους σκύλους, αν δεν έχετε κάποιο ασφαλές σπιτάκι μεταφοράς, αναζητήστε τις ειδικές ζώνες που ασφαλίζουν με αυτές του αυτοκινήτου.

Πηγή: Pets.Webmd.com

Επιμέλεια: Έλενα Μπούλια

το πήραμε από :anthroposkaiskylos.blogspot.com

4 μικρά μυστικά για τη μεταφορά της γάτας στον Κτηνίατρο

Ένα σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ιδιοκτήτες γάτας είναι η στιγμή που απαιτείται η μεταφορά της  στον κτηνίατρο. 
 Κατά ένα περίεργο τρόπο , η γάτα φαίνεται να καταλαβαίνει ότι πρόκειται να προσκομιστεί στον κτηνίατρο με αποτέλεσμα να δείχνει ιδιαίτερα απρόθυμη (που μπορεί να αγγίξει και τα όρια της επιθετικότητας) τόσο κατά τη σύλληψη της όσο και κατά τη μεταφορά της.
Παρακάτω παρουσιάζονται 4 απλοί τρόποι που μπορεί να συμβάλουν τα μέγιστα ώστε να μεταφερθεί η γάτα στοn κτηνίατρο με όσο το δυνατό πιο ήρεμο αλλά και ασφαλή τρόπο.

• Κάντε το κλουβί μεταφοράς, “δεύτερο σπίτι» της γάτας”. Οι γάτες συνήθως συνδέουν το κλουβί μεταφοράς τους με τη διαδικασία προσκόμισής τους στον κτηνίατρο ακόμη και αν αυτό γίνεται ανά αραιά διαστήματα. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα να είναι σχεδόν αδύνατο να πείσουμε τη γάτα να μπει μέσα σε αυτό. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να κάνουμε τη γάτα να νιώθει άνετα με το να μπαίνει στο κλουβί μεταφοράς και μπορεί να γίνει αν εντάξουμε το κλουβί στην καθημερινή ζωή της γάτας. Έτσι της δίνουμε την ευκαιρία να το νιώσει ως κάτι δικό της και να κινείται άνετα μέσα σε αυτό. Αν υπάρχει άνεση χώρου μέσα στο σπίτι,  το κλουβί μπορεί να είναι σε ένα ξεχωριστό δωμάτιο όπου και θα τοποθετούμε μέσα σε αυτά μερικά από τα αγαπημένα της αντικείμενα ή παιχνίδια.

• Κάντε το κλουβί μεταφοράς “σημείο γεύματος”.  Μια λύση που ουσιαστικά αποτελεί προέκταση της προηγούμενης είναι η «μετατροπή» του κλουβιού μεταφοράς ως ένα σημείο στο οποίο η γάτα θα μπορεί να βρίσκει το αγαπημένο της φαγητό ή και την αγαπημένη της λιχουδιά. Έτσι δημιουργείται στο υποσυνείδητό της μια ευχάριστη εικόνα για το κλουβί και σταματά να το βλέπει με απέχθεια.

• Χρησιμοποιήστε «εναλλακτικό μέσο» για τη μεταφορά.  Αν οι δύο παραπάνω συμβουλές δεν αποδειχθούν χρήσιμες ώστε η γάτα να μπορεί να μπαίνει με ηρεμία στο κλουβί μεταφοράς τότε θα πρέπει να σκαρφιστείτε κάποιο άλλο «μέσο» για να την μεταφέρετε στον κτηνίατρο. Διάφορες γάτες φαίνεται να νιώθουν άνετα μέσα σε μικρά καλαθάκια (ακόμη και αυτό για τα άπλυτα) ενώ άλλες νιώθουν σιγουριά ακόμη και μέσα σε μαξιλαροθήκες ! Όποιος και να είναι ο τρόπος, φροντίστε να γίνεται να γίνεται πάντα με ασφάλεια για το αγαπημένο σας κατοικίδιο.

• Χρήση φερομόνης.  Η χρήση της φερομένης με ψεκασμό διάφορων αγαπημένων αντικειμένων της γάτας αφενός είναι ακίνδυνη για την υγεία της και αφετέρου φαίνεται πως ηρεμεί αρκετά τη γάτα ώστε να μεταφερθεί με ηρεμία και ασφάλεια στον κτηνίατρο.

Όποιον ή όποιους τρόπους χρησιμοποιήσετε, καλή σας επιτυχία !



Πηγή :Diagnovet.gr

Εμείς και οι άλλοι ....οι γύφτοι, οι μετανάστες,οι τσιγγάνοι..

 

Άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη

Στην περιοχή του νομισματοκοπείου στο Χαλάνδρι, ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων έκανε ψηφοφορία με το ερώτημα αν τα παιδιά των τσιγγάνων της περιοχής πρέπει να γίνουν δεκτά στα δύο δημοτικά σχολεία της περιοχής, όπου φοιτούν και τα δικά τους παιδιά. Το αποτέλεσμα των ψηφοφοριών ήταν 234 ψήφοι υπέρ του αποκλεισμού των μικρών ρομά και 4 ψήφοι υπέρ της κοινής φοίτησης. Ένας ψήφισε λευκό.

Συμφωνώ απολύτως μαζί τους. Αν είχα παιδί που φοιτούσε σε κάποιο απ’ αυτά τα σχολεία, δε θα γούσταρα να είναι στην ίδια τάξη με γυφτάκια. Εξυπακούεται ούτε με παιδιά μαύρων, Αλβανών, Βουλγάρων, Πακιστανών ή Αιγυπτίων. Κυρίως όμως με παιδιά γύφτων.

Επειδή όμως ο «γύφτος» κατά τη γνώμη μου δεν περιορίζεται στους ρομά αλλά έχει ευρύτερα όρια, θα έθετα στην ίδια ψηφοφορία και τα ακόλουθα:
Να αποκλειστούν τα παιδιά των λαμογιών, καθότι το λαμόγιο ανατρέφει λαμογάκια και δε γουστάρω το παιδί μου να γίνει τέτοιο.

Να αποκλειστούν τα παιδιά των απαίδευτων και των αγράμματων, καθότι η αγραμματοσύνη είναι η χειρότερη μολυσματική ασθένεια και δε θέλω το παιδί μου να εκτίθεται σ’ αυτήν.

Να αποκλειστούν τα παιδιά των νεόπλουτων, καθότι ο νεοπλουτισμός κατασκευάζει τέρατα και δε θέλω το παιδί μου να πάρει τη νοοτροπία του τέρατος.

Να αποκλειστούν τα παιδιά των ανέργων, καθότι βιώνουν μια πολύ άσχημη κατάσταση μέσα στο σπίτι τους, η οποία τα κάνει καταθλιπτικά. Δεν έχω καμία όρεξη να βλέπω το παιδί μου να συναναστρέφεται καταθλιπτικούς συμμαθητές.

Να αποκλειστούν τα παιδιά όσων δημοσίων υπαλλήλων διορίστηκαν με μέσον, διότι τα παιδιά τους διαπαιδαγωγούνται από κούνια στις πελατειακές σχέσεις και στην τεμπέλικη μονιμότητα, κάτι που για κανέναν λόγο δεν επιθυμώ να μεταδοθεί στο παιδί μου.

Να αποκλειστούν τα παιδιά των καρκινοπαθών, των φορέων του AIDS και γενικώς όσων έχουν χρόνιες ή ανίατες παθήσεις, διότι πιθανολογώ ότι μπορεί να κουβαλούν λογιών-λογιών χρόνια ή ανίατα μικρόβια στην τάξη του παιδιού μου.

Να αποκλειστούν τα παιδιά των Ιεχωβάδων, των Ευαγγελιστών και των άθεων, καθότι δεν επιτρέπω στο παιδί μου να γίνει στόχος προσηλυτισμού από μικρούς αδίστακτους αιρετικούς.

Να αποκλειστούν επίσης τα παιδιά των πολιτικών, των μεγαλοεπιχειρηματιών, των αεριτζήδων, των πρώην φυλακισμένων, των Χρυσαυγιτών και των αναρχικών, διότι δε θέλω το παιδί μου να κάνει παρέα με συμμαθητές που έχουν τέτοιες δηλητηριώδεις επιρροές.

Κι επειδή προφανώς όλοι (ή μερικοί) από τους παραπάνω δε θα γουστάρουν να δουν τα παιδιά τους να συναναστρέφονται με το δικό μου παιδί (το οποίο προφανώς θα έχει μολυνθεί από τον διαπλεκόμενο αλήτη δημοσιογράφο πατέρα του) η τελική μου πρόταση έχει ως εξής:

Να φτιάξει ο καθένας μας μία δική του χώρα, η οποία θα έχει το καθαρό και αμόλυντο σχολείο της, στο οποίο θα φοιτά το παιδί του καθενός μας. Έτσι, τα βλαστάρια μας δεν θα κινδυνεύουν να μολυνθούν από οποιαδήποτε άλλη ασθένεια του σώματος, του νου ή της ψυχής, πλην των ασθενειών που κουβαλάμε και τους μεταδίδουμε εμείς, ως έντιμοι, ενάρετοι και ηθικοί γονείς.

Και κάτι τελευταίο γι αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται ότι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί στην πορεία του ανθρώπινου πολιτισμού, δεν τίθενται σε ψηφοφορίες: Το 1941, ο Αδόλφος Χίτλερ υπέγραψε το διάταγμα για την «τελική λύση». Έξι εκατομμύρια Εβραίοι, τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι και ψυχικά άρρωστοι, πέθαναν κατά τη διάρκεια της εφαρμογής της. Αν (πριν υπογράψει) είχε βάλει το θέμα σε δημοψήφισμα και είχε κερδίσει, θα είχε το ηθικό, νομικό και πολιτικό δικαίωμα να την εφαρμόσει;

Πρόστιμο και σύλληψη για όσους αλυσοδένουν τα σκυλιά τους

 

Έχουμε τονίσει πολλές φορές ότι δεν αξίζει σε κανένα σκυλί να είναι δεμένο 24 ώρες το 24ωρο. Εκτός από κίνδυνο τραυματισμού, το ζώο βαριέται και παρουσιάζει σημάδια άγχους, κατάθλιψης ή και επιθετικότητας. Όταν αποκτάτε ένα ζώο θα πρέπει να έχετε προετοιμάσει το σπίτι σας (για παράδειγμα να έχει περίφραξη) ή να διατηρείτε το ζώο εντός του σπιτιού αφού τα σκυλιά θέλουν παρέα!

 

Οι δικαιολογίες ''δεν έχω χρόνο'', ''δεν έχουμε φράχτη'' ή ''είναι ζωηρός'' δεν είναι παρά μόνο οι αιτίες που πρέπει να αντιμετωπίσετε με εκπαίδευση και δράση αντί να δένετε το ζώο.

 

Βάσει του νόμου 4039/2012, όπως αναφέρει η κ Μαρία Χουστουλάκη από την ΜΚΟ Ζωφόρος, η αλυσόδεση των σκύλων θεωρείται ποινικό αδίκημα και εμπίπτει στις κακοποιήσεις. Αυτό σημαίνει ότι εκτός από διοικητικό πρόστιμο που μπορεί να σας επιβάλει άμεσα η Δημοτική Αστυνομία, σχηματίζεται και κανονική δικογραφία κατά του ιδιοκτήτη του ζώου για κακοποίηση.

 

''Στην Κρήτη έτσι λειτουργεί ως τώρα η ΕΛ.ΑΣ. και συλλαμβάνονται ιδιοκτήτες σκύλων που έχουν δεμένα τα σκυλιά τους'', τονίζει η κ Χουστουλάκη.

 

Συνήθως, τα αλυσοδεμένα σκυλιά είναι παραμελημένα, έχουν το ρόλο σκιάχτρων/φυλάκων και δεν λαμβάνουν επαρκή φροντίδα και βόλτα. Οι φιλόζωοι προτιμούν να έχουν τα ζώα τους μέσα στο σπίτι ή ελεύθερα στην αυλή εφόσον τα θεωρούν μέλη της οικογένειας τους.

Αν αντιληφθείτε σκυλιά που ζουν μόνιμα αλυσοδεμένα μπορείτε να το καταγγείλετε στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής ώστε να κινηθούν αναλόγως.

ΠΗΓΗ :Adespoto.gr

Πέντε λάθη που κάνουν όσοι υιοθετούν ζώο για πρώτη φορά

Αν υιοθετήσατε ένα ζωάκι, σίγουρα ετοιμάζεστε για μια υπέροχη κοινή ζωή. Δείτε τα 5 λάθη που πρέπει να αποφύγετε!

 

1)Ψωνίσατε όλα τα αξεσουάρ, μπωλ, παιχνίδια, κρεβατάκι αλλά όχι ταυτότητα!

 

Το νέο σας ζωάκι θέλει χρόνο για να προσαρμοστεί στο περιβάλλον του σπιτιού σας. Μία ανοιχτή πόρτα, μία επίσκεψη, ένα λάθος και μπορεί το ζωάκι να φύγει έξω και δεν θα ξέρει πώς να γυρίσει.

 

 Όλες οι υιοθεσίες γίνονται με microchip αλλά καλό είναι να έχει και μία ταυτότητα στο κολλάρο του με τα τηλέφωνα σας.

 

2)Περνάτε κάθε λεπτό μαζί του!
 

Και το ζωάκι και εσείς θέλετε να είστε όλη μέρα παρέα. 

 

Όμως του κάνετε περισσότερο κακό αν το έχετε συνεχώς αγκαλιά. Αφήστε το να εξερευνά το σπίτι, μην είστε συνέχεια μαζί του και αφήστε το να μάθει σε ολιγόλεπτες απουσίες σας για να μην έχει πρόβλημα όταν φύγετε για δουλειά ή για αρκετές ώρες εκτός σπιτιού.

 

3)Μην υποθέσετε ότι το ζώο σας είναι κακοποιημένο επειδή ήταν αδέσποτο.

 

Μην φοβάστε τι θα πάθει αν γνωρίσει νέους ανθρώπους ή άλλα σκυλιά. Στην προσπάθεια σας να το προστατεύσετε μπορεί άθελα σας να το απομονώσετε! Πρέπει να του προσφέρετε κοινωνικοποίηση, βόλτες και γνωριμίες με άλλα σκυλάκια!

 

4)Μάθετέ του πού κοιμάται...
 

και μην το αφήνετε (εφόσον δεν το επιθυμείτε) να ανεβαίνει παντού ή στο κρεβάτι σας. 

 

Είναι καλό για το ίδιο το ζώο να έχει έναν δικό του χώρο, μια γωνίτσα με ένα κρεβάτι που θα ξέρει ότι είναι ο χώρος του για να ηρεμεί ή να κάθεται.

 

5)Κανένα ζώο δεν είναι απόλυτα εκπαιδευμένο για το πού θα κάνει τις ανάγκες του.

 

Ακόμα και αν αποκτήσατε ενήλικο ζώο ή γάτα, σίγουρα ατυχήματα θα υπάρξουν.

 

Αν αποκτήσατε κουτάβι, πρέπει να αρχίσετε με υπομονή και επιμονή την εκπαίδευση, χωρίς βία.Αν είναι ενήλικο, πρέπει να τηρήσετε συχνές και ίδιες ώρες βόλτας κάθε μέρα.Αν είναι γάτα, θα πρέπει να της δείξτε πού είναι η άμμος και να την αφήσετε σε προσβάσιμο σημείο.

 

ΠΗΓΗ :adespoto.gr 

 

Επιτρέπονται οι σκύλοι στις παραλίες; - Η νομική προσέγγιση του θέματος

Η απαίτηση απομάκρυνσης του σκύλου από την παραλία και η απόδοση προστίμου από Λιμενικό ή Αστυνομικό όργανο είναι παράβαση καθήκοντος τονίζει η κ. Βάσω Τάκη! Διαβάστε με πολύ προσοχή το κείμενο που ακολουθεί!!! 

 

Κάθε φορά που έρχεται το καλοκαίρι το ερώτημα που απασχολεί εμάς τους φιλόζωους είναι εάν θα βρούμε κάποια κατάλληλη παραλία για να κολυμπήσουμε παρέα με τον τετράποδο φίλο μας .

Οι δύο βασικές νομοθετικές διατάξεις που ρυθμίζουν το θέμα αυτό είναι ο νόμος 4039/2012 για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και ο Γενικός Κανονισμός Λιμένα Λαυρίου (άρθρο 230 παρ. 1 ζ της Υ.Α. 1046/1978, η οποία εξεδόθη κατ΄ εξουσιοδότηση του άρθρου 156 του ν.δ. 187/1973 του ΚΩΔΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ). 

Περαιτέρω, από άποψη νομολογίας, έχουν εκδοθεί δύο εκ διαμέτρου αντίθετες δικαστικές αποφάσεις, η εφετειακή 2130/2003 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και η 175/2005 του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την προηγούμενη, με αφορμή την περίπτωση μιας γυναίκας, η οποία, εν έτει 2000, είχε υποπέσει στο μέγα ολίσθημα να βάλει τον μικρόσωμο σκύλο της στη θάλασσα σε μη οργανωμένη παραλία της περιοχής Σουνίου, αρνούμενη στη συνέχεια να τον απομακρύνει, παρά τις διαμαρτυρίες λουόμενου, ο οποίος φοβήθηκε μετάδοση ασθενειών και άσκησε εναντίον της αγωγή αποζημίωσης για προσβολή της προσωπικότητάς του. 

Α) Κατ΄ αρχήν είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι οι παραλίες ανήκουν στην δικαιοδοσία των αστυνομικών και όχι των λιμενικών αρχών (άρθρο 3 παρ. 1 περ. β του ν.δ. 444/1970). 

Σύμφωνα με την γνωμοδότηση του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Σύρου κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ : «Αρμοδιότητα του Λιμενικού Σώματος για τη διενέργεια προανακριτικών και αστυνομικών πράξεων (σημείωση δική μου, η επιβολή τυχόν προστίμου στον ιδιοκτήτη του σκύλου συνιστά αστυνομική πράξη) υφίσταται στους λιμένες και στις χερσαίες ζώνες αυτών, αυτή δε, επεκτείνεται και στις παραλίες, για τις οποίες γίνεται λόγος στο άρθ. 3 παρ. 1 περ. β’, στις οποίες δηλαδή διενεργούνται εργασίες οι οποίες είναι συναφείς με τη λειτουργία των λιμένων και όχι σε οποιαδήποτε άλλη παραλία. Σε οποιαδήποτε άλλη παραλία, αρμόδια είναι η κατά τόπο αστυνομική αρχή, εξαιρουμένων βέβαια των περιπτώσεων που διενεργούνται οι εργασίες, οι οποίες προβλέπονται στην παρ. 4 του άρθρου 3, οπότε ο εν λόγω χώρος εξομοιώνεται με λιμένα και χερσαία ζώνη λιμένα, ιδρυόμενης σ’ αυτήν την περίπτωση σχετικής αρμοδιότητας του Λιμενικού Σώματος.»

Επομένως, οι τόποι αρμοδιότητας του Λιμενικού, όπως αυτοί καθορίζονται από το νόμο, αφορούν την θαλάσσια περιοχή, τους λιμένες και τις χερσαίες ζώνες των λιμένων και ΟΧΙ τις παραλίες εν γένει και επομένως, το τυχόν πρόστιμο στις παραλίες πρέπει να το κόψει η αστυνομία (και η δημοτική), εκτός εάν σε κάποιο τόπο δεν υπάρχει αστυνομία (πχ κάποια νησιά), οπότε το κόβει η λιμενική αστυνομία.

Β) Στη συνέχεια πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα στην κυκλοφορία του σκύλου σε παραλία λουομένων και στο μπάνιο του σκύλου στη θάλασσα. 

Σύμφωνα με τον ν. 4039/2012 (καθώς και κατά τον προϊσχύοντα 3170/2003) επιτρέπεται ο περίπατος του σκύλου σε κοινόχρηστους υπαίθριους χώρους, αρκεί να μην κυκλοφορεί ελεύθερος και να γίνεται ο περίπατος πάντα με συνοδό (άρθρο 5 παρ. 3). Ο σκύλος μας μπορεί να μας ακολουθεί σε κάθε υπαίθριο κοινόχρηστο χώρο, άρα και στις παραλίες, οργανωμένες και μη, αρκεί να είναι πάντα συνοδευόμενος και να έχουμε μαζί το βιβλιάριο υγείας του για να αποδείξουμε ότι είναι εμβολιασμένος αν μας ζητηθεί.

Όσον αφορά την περιβόητη εγκύκλιο Μ.Φ. 3111.10/1/93/20-05-93 της Διεύθυνσης Λιμενικής Αστυνομίας του ΥΠΕΝ, η οποία επαναλαμβάνεται και στη νεότερη υπ΄ αριθμ. πρωτ. Μ.Φ. 2119.4/3/06/16-06-2006 και σύμφωνα με την οποία «…Στην περίπτωση κατά την οποία σε μία τοποθεσία ή παραλία (στην οποία δεν παρευρίσκονται την δεδομένη χρονική στιγμή λουόμενοι) κυκλοφορεί ιδιοκτήτης ζώου μαζί με αυτό ή ο εν λόγω προβαίνει στο λούσιμο του ζώου, τότε ο ιδιοκτήτης δεν διαπράττει παράβαση. Εάν όμως στην ίδια τοποθεσία καταφθάσουν λουόμενοι, τότε ο ιδιοκτήτης οφείλει, είτε να το απομακρύνει από την τοποθεσία αυτή, είτε να το διατηρήσει ασφαλισμένο σε απόσταση από τους λουόμενους τέτοια που να μην παρενοχλούνται αυτοί προκειμένου να μην διαπράττει την ανωτέρω παράβαση», αυτή δεν ισχύει κατά το μέρος που μιλαει για άμεση απομάκρυνση των σκύλων από την παραλία άμα τη εμφανίσει λουομένων , καθόσον ο νόμος υπερισχύει της εγκυκλίου.

Εάν παρ΄ όλα αυτά, κάποιο αρμόδιο αστυνομικό ή λιμενικό όργανο κόψει πρόστιμο για μη απομάκρυνση του σκύλου από την παραλία, τότε μπορεί να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος, είναι δε πολύ πιθανό, εάν κάποιος προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια κατά του προστίμου που θα του επιβληθεί, να δικαιωθεί όταν φτάσει η υπόθεση στο Συμβούλιο της Επικρατείας, επικαλούμενος αντισυνταγματικότητα, παράβαση νόμου κλπ.

Γ) Το πρόβλημα επομένως δεν είναι η κυκλοφορία και παρουσία των σκύλων στις παραλίες, αλλά το επιτρεπτό ή μη να μπαίνουν τα σκυλιά στη θάλασσα .

Η γενική άποψη που έχει επικρατήσει είναι ότι στην περίπτωση αυτή εφαρμόζεται το άρθρο 230 § 1 περ. ζ του αναχρονιστικού (ισχύει από το 1978) Γενικού Κανονισμού Λιμένα Λαυρίου, κατά τον οποίο απαγορεύεται η κυκλοφορία ζώων, καθώς και το λούσιμο αυτών σε χώρους λουομένων, άποψη που έχει δεχτεί και ο Άρειος Πάγος (πιο πάνω απόφαση). Οι παραβάτες τιμωρούνται με πρόστιμο από 50 έως 150 ευρώ. Σημειωτέον ότι η ως άνω διάταξη για την απαγόρευση ζώων στις παραλίες αφορά μόνο τον Γενικό Κανονισμό Λιμένος Λαυρίου και τον χώρο ευθύνης του και μόνο κατ΄ αναλογία μπορεί να γίνει δεκτή η εφαρμογή του και στις άλλες ελληνικές παραλίες. 

Από εκεί και πέρα είναι θέμα ερμηνείας του τι θεωρείται χώρος λουομένων. Σύμφωνα με τις παραπάνω εγκυκλίους, η ύπαρξη λουομένων σε μία θαλάσσια περιοχή αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τον χαρακτηρισμό της περιοχής αυτής ως χώρου λουομένων και την ως εκ τούτου, εφαρμογή της απαγόρευσης της ως άνω διάταξης για τον χώρο αυτό, με άλλα λόγια όλες οι ελληνικές παραλίες είναι εν δυνάμει χώροι λουομένων. Στο πυρ το εξώτερο δηλ. οι φιλόζωοι πολίτες που θέλουν να απολαύσουν το μπάνιο τους και τις διακοπές τους παρέα με τον πιστό τους φίλο, άντε να βρούμε καμιά έρημη βραχονησίδα που να μην πατάει το πόδι του λουόμενος (!). Και πάλι όμως δεν μπορείς να είσαι ήσυχος γιατί εάν εμφανισθεί έστω και ένας υστερικός λουόμενος που φοβάται ότι θα μολυνθεί από το σκύλο, δεν επιτρέπεται να μπει ο σκύλος στη θάλασσα. 

Παρά ταύτα, οι δικαστές του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, δικάζοντας την έφεση στην υπόθεση της ως άνω γυναίκας, έκριναν (ορθώς) ότι στις μη οργανωμένες παραλίες μπορεί ο καθένας να απολαμβάνει το μπάνιο του με τον σκύλο του και προχωρώντας στη συνέχεια σε συσταλτική ερμηνεία της παραπάνω διάταξης του Γενικού Κανονισμού Λιμένα Λαυρίου, έκριναν ως χώρο λουομένων όχι όλες τις περιοχές των ακτών που είναι προσιτές για θαλάσσια μπάνια, αλλά μόνον εκείνες που έχουν λουτρικές εγκαταστάσεις. Δυστυχώς αυτή η άποψη κατέπεσε στον Άρειο Πάγο. 

Συνοψίζοντας, επιτρέπεται η παρουσία και ο περίπατος σκύλων στις παραλίες αρκεί να συνοδεύεται, επιτρέπεται να κάνετε μπάνιο στο σκύλο σας σε απομακρυσμένες παραλίες, εκτός εάν παραπονεθεί κάποιος λουόμενος και σε κάθε περίπτωση αρμόδιο όργανο για την βεβαίωση της παράβασης είναι η αστυνομία.

Η πολυνομία που επικρατεί στο Ελληνικό Κράτος, δημιουργεί συχνά καταστάσεις σύγχυσης μεταξύ πολιτών και ελεγκτικών οργάνων, ώστε πολλές φορές δεν γνωρίζουν οι μεν τα δικαιώματά τους και οι δε τις υποχρεώσεις τους και γι αυτό πρέπει το οργανωμένο φιλοζωικό κίνημα να κινηθεί προς την κατεύθυνση πίεσης των αρμοδίων για την αλλαγή αυτού του αναχρονιστικού και θολού καθεστώτος σε σχέση με το επιτρεπτό ή μη της δυνατότητας χρήσης παραλιών και θαλασσών από φιλόζωους πολίτες με τα κατοικίδιά τους.

Βάσω Τάκη

Δικηγόρος - Μέλος της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής Φιλοζωικών Σωματείων.

ΠΗΓΗ:HappyDogsWorld.com,

              Dog Lover Blogspot

Γιατί μερικές φορές οι σκύλοι, σέρνουν τα οπίσθια τους στο έδαφος;

  1) Υποστηρίζεται ότι με αυτόν τον τρόπο τα σκυλιά οριοθετούν το χώρο προστασίας και κυριαρχίας τους, αφού με το τρίψιμο της πρωκτικής περιοχής στο έδαφος αναγκάζονται δυο μικροί αδένες που είναι δίπλα στον πρωκτό να αδειάσουν το περιεχόμενο στο έδαφος. Η μυρωδιά που παράγεται είναι εντελώς διαφορετική σε κάθε σκύλο. Είναι, θα λέγαμε, η προσωπική ταυτότητα του.
Είναι σαν να λέει ο σκύλος: «εδώ βρίσκομαι εγώ, μην πλησιάσει κανείς».

2) Υπάρχει μόλυνση. Κάποια σκυλιά συμπεριφέρονται έτσι, επειδή έχουν μολυνθεί οι περιπρωκτικοί αδένες και με αυτό τον τρόπο αισθάνονται ανακούφιση, τρίβοντας δυνατά τον πισινό τους στο έδαφος. Αν συμβαίνει αυτό ο κτηνίατρος θα δώσει τη λύση. Κάποιες φορές χρειάζεται και χειρουργική αφαίρεση των αδένων.
Καλό είναι λοιπόν να επισκεφτείτε τον κτηνίατρο να σας ενημερώσει αν όντως υπάρχει πρόβλημα υγείας, ή είναι θέμα ψυχολογίας.  petzoo.gr 

ΠΗΓΗ: Dog Lover Blogspot

Γιατί οι σκύλοι κουνούν την ουρά τους;

    Η ουρά ενός σκύλου, είναι ένα από σημαντικότερα μέσα επικοινωνίας που διαθέτει. Στο μυαλό του ανθρώπου, το κούνημα της ουράς υποδηλώνει ένα σκύλο ευδιάθετο και φιλικό, έτοιμο για χάδια και παιχνίδι. Αν και τις πλείστες φορές, αυτό είναι η πραγματικότητα, εντούτοις υπάρχουν και άλλες περιπτώσεις που το κούνημα της ουράς, μπορεί να ερμηνεύεται διαφορετικά. Στην πραγματικότητα, για να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε με ακρίβεια τί σημαίνει η κίνηση αυτή, θα πρέπει να λάβουμε υπόψην μας και άλλους παράγοντες. Ποια είναι η στάση του σώματος; Ποιες είναι οι εκφράσεις του προσώπου; Τί συνθήκες επικρατούν τη δεδομένη στιγμή; Οι σκύλοι κουνούν την ουρά τους όταν είναι χαρούμενοι, φοβισμένοι, ταραγμένοι ή επιφυλακτικοί για κάτι. 

Την κουνούν ακόμα όταν είναι έτοιμοι για παιχνίδι, όταν θέλουν σημασία, ή όταν είναι έτοιμοι να επιτεθούν. Πώς λοιπόν μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά;

Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, θα ήταν καλό να αναφερθούμε στην «ιστορία της ουράς». 

Αν και αποτελεί σήμερα ένα βασικό μέσο επικοινωνίας του σκύλου, η αρχική χρησιμότητά της, είχε να κάνει με την ισορροπία. Απλούστατα, η ουρά λειτουργεί ως αντίβαρο, καθώς ο σκύλος εκτελεί μια στροφή με μεγάλη ταχύτητα. Χωρίς την παρουσία της ουράς, το αποτέλεσμα θα ήταν η δραματική μείωση της ταχύτητας του σκύλου, ή ακόμα και πτώση καθώς προσπαθεί να «πάρει τη στροφή» με μεγάλη ταχύτητα. Οι σκύλοι χρησιμοποιούν επίσης την ουρά τους όταν περπατούν πάνω σε στενές επιφάνειες. Αυτό που κάνουν είναι να μετακινούν την ουρά τους αντίθετα με την κλίση του σώματός τους, πράγμα που τους βοηθά να διατηρούν την ισορροπία τους. Κάτι παρόμοιο με τον ακροβάτη του τσίρκου, ο οποίος χρησιμοποιώντας μια μακριά βέργα, επιτυγχάνει να περπατήσει πάνω σε τεντωμένο σχοινί. 

Ο πρωταρχικός λοιπόν ρόλος της ουράς, ήταν να υποβοηθά το σκύλο σε κάποιες συγκεκριμένες κινήσεις του. Με την εξέλιξη όμως, και τις απαραίτητες προσαρμογές, η ουρά αποτελεί σήμερα έναν τρόπο επικοινωνίας του σκύλου με άλλους σκύλους, καθώς επίσης και με διαφορετικά είδη. Με ένα κούνημα της ουράς, ο σκύλος μεταδίδει πληροφορίες για την πνευματική του κατάσταση, την κοινωνική του θέση και τις προθέσεις του.

Το κούνημα της ουράς, είναι κοινωνικό σινιάλο από τη μεριά του σκύλου. Με τον όρο αυτό, εννοούμε ότι το κάνει μόνο όταν κάποιος είναι παρόν. Μπορεί να κουνά την ουρά του όταν ακούσει τα κλειδιά σας στην πόρτα, όταν δει μια γάτα, ένα άλογο, έναν ποντικό ή ακόμα μια πεταλούδα. Ποτέ όμως όταν είναι μόνος του ή σε κάτι άψυχο. Αν βάλετε στο σκύλο ένα μπωλ με φαγητό, τότε θα κουνήσει την ουρά του για να σας δείξει την ευγνωμοσύνη του για το φαγητό που του προσφέρετε. Αν όμως βρει ένα μπωλ γεμάτο φαγητό, τότε ναι μεν θα το καταβροχθίσει με την ίδια ευχαρίστηση, χωρίς όμως το παραμικρό κούνημα της ουράς του. Αυτό αποτελεί ένδειξη ότι το κούνημα της ουράς λειτουργεί ως μέσο επικοινωνίας. Απλούστατα, όπως εμείς οι άνθρωποι δεν μιλούμε σε τοίχους, έτσι και οι σκύλοι δεν κουνούν την ουρά τους σε κάτι το άψυχο, από το οποίο δε θα λάβουν οποιαδήποτε αντίδραση. 

 

Αυτό αποτελεί και την εξήγηση ενός αξιοπερίεργου φαινομένου, που μπορεί να εκπλήξει πολλούς. Τα κουταβάκια δεν κουνούν την ουρά τους όταν είναι πολύ μικρά! Αν και έχουν την ικανότητα, εντούτοις δεν το κάνουν γιατί δεν υπάρχει λόγος. Για τις πρώτες τρεις περίπου εβδομάδες της ζωής του, το μόνο που χρειάζεται να κάνει ένα κουταβάκι είναι να τρώει και να κοιμάται. Δεν υπάρχει ανάγκη για αλληλεπίδραση και επικοινωνία και συνεπώς δεν υπάρχει λόγος να κουνήσει την ουρά του.

Πως λοιπόν λειτουργεί ακριβώς αυτό το εργαλείο επικοινωνίας; Και πόσο εύκολο είναι για μας να ερμηνεύσουμε τα διαφορετικά κουνήματα;

Ένας ευδιάθετος, φιλικός σκύλος, κουνά την ουρά του με πλατιές κινήσεις, η έκφραση του προσώπου του είναι χαρούμενη, σαν χαμογελαστή.

Ένας φοβισμένος σκύλος, κουνά την ουρά του χαμηλά και πολλές φορές την έχει ανάμεσα στα πόδια του –εξ’ ου και η έκφραση «με την ουρά στα σκέλια»-. Στην περίπτωση αυτή, είναι πιθανόν τα αυτιά να «κολλήσουν» στο κεφάλι και ο σκύλος χαμηλώνει το βλέμμα ή γυρίζει το κεφάλι κάπου αλλού, με αποτέλεσμα να φανερώνεται το άσπρο των ματιών.

Όταν η ουρά κουνιέται ψηλά, με αργό ρυθμό, τότε ο σκύλος είναι σε εγρήγορση και έχει αυτοπεποίθηση. Τα αυτιά είναι χαλαρά και το βλέμμα αδιάκριτο.

Ένα γρήγορο, ενθουσιώδες κούνημα της ουράς, υποδηλώνει ότι ο σκύλος αδημονεί για κάτι καλό το οποίο πρόκειται να συμβεί. Παιχνίδι, λιχουδιά ή χάδια και σημασία. Το σώμα είναι χαλαρό, το πρόσωπο «χαμογελαστό» και τα αυτιά σηκωμένα ψηλά.

Όταν η ουρά κινείται αργά, ο σκύλος είναι ευχαριστημένος και ήρεμος.

 

 

ΠΗΓΗ: Dog Lover Blogspot

Νέα διαφήμιση της PETA-Τώρα το Καλοκαίρι μην αφήνετε τα κατοικίδια σας κλεισμένα στο αυτοκίνητο ..

η Elisabetta Canalis πρωταγωνιστεί σε μια νέα διαφήμιση της PETA...
θέλοντας να δείξει σε όλους μας, το πόσο επικίνδυνο είναι να αφήνουμε τα κατοικίδια μας κλεισμένα μέσα στο αυτοκίνητο τώρα το καλοκαίρι !